Umysł jest pełen przekonań i ciągle wyobraża sobie rzeczy, które nie istnieją. Na tym polega problem. Wyobrażasz sobie to, w co wierzysz. Twoje przekonanie jest projekcją. Przekonania tworzą swoisty rodzaj zadowolenia i zatrzymują wszelkie poszukiwania. Poszukiwanie jest dla umysłu niebezpieczne, może zaburzyć schemat. I co wtedy?

W swoim umyśle masz zawsze coś – poruszające się myśli, pojawiające się pragnienia, emocje. Umysł nigdy nie odpoczywa. Panuje w nim ciągłe rozedrganie i ruch. Jest na jawie i we snie. Kiedy nie śpisz nazywasz to myśleniem, kiedy śpisz mówisz, że to sen. Choć w snach myśli są obrazkowe i bardziej prymitywne to, z punktu psychoanalizy, bardziej autentyczne. W dzień okrywasz się swoją wielowarstwową osobowością. Trudno przez nią dotrzeć do prawdziwego siebie. Zagłębianie się w siebie bywa bardzo bolesne i wyzwala sprzeciw.

Prawdę masz w sobie tylko trzeba usunąć fałsz. Gdy jesteś sam, pojawia się strach, bo fałsz – to co pozorne- zaczyna znikać. Znika „ja” nadane przez innych. Zaczynasz natychmiast robić coś co odwróci twoją uwagę. Jeśli nie ma towarzystwa, to przynajmniej jest jakieś działanie, ale pozór nie znika.

Ewa przechadzała się po rajskim ogrodzie, gdy nagle drogę zastąpił jej wąż.

-Zjedz jabłko – powiedział.

Ewa, upomniana wcześniej przez Pana Boga, odmówiła.

-Zjedz jabłko – naległ wąż. – Musisz być piękna dla swojego mężczyzny.

-Nie muszę – odparła Ewa. – Jestem jego jedyną kobietą, innej nie ma.

Wąż zaśmiał się.

-Ależ ma. – I żeby przekonać o tym Ewę, zaprowadził ją na wzgórze, gdzie znajdowała się studnia. – Jest tam , w środku, Adam ją tam schował.

Ewa nachyliła się, zobaczyła w studni piękną kobietę i od razu zjadła jabłko, które podał jej wąż.

Według wierzeń marokańskiego plemienia do raju pójdą tylko ci, którzy rozpoznają swoje odbicie w studni i przestaną bać się samych siebie. 

Fragment “Być jak płynąca rzeka” Paulo Coelho